noguerol.eu
Pois seica a arte obámica, que xa se vendía ben, cruzou de vez a porta dos museos e galerías. Da man da xa histórica estampa argallada por Shepard Fairey.
Por certo, remexendo un nada pola rede hai un golpe de material obameiro, incluída a curiosidade de Obama-logos que quedaron polo camiño na campaña do novo presidente estadounidense.
Curiosice do citado Friedman, do libro “O Lexus e a oliveira”, en forma de apunte xeoestratéxico-gastronomico de consumo altermundista (ollo: desde o lado escuro da forza neocon fanlle a súa propia interpretación):
“Non hai dous países onde estea McDonalds que entraran en conflito bélico”.
Pregúntase Thomas L.Friedman polo título dos libros que as xeracións que virán escribirían sobre os que cortan o bacallau na actual: “A xeración dos larpáns”, “A xeración complacente” ou “A xeración subprime: como meus pais esquivaron os seus excesos cargándollo todo na Visa”
(…)
“Os nosos rapaces deberían ser moito máis radicais do que son hoxe. Pero comprendo por que non. Están preocupados demais conseguindo traballo ou pagando a matrícula do semestre que vén. Pero non deberíamos tomar esa apatía como licenza para facermos o que queiramos con esta crise”
No artigo The Real Generation X
Máis sobre o ensaio fílmico sobre a “vida en desequilibrio”. Os indios Hopi usaban do palabro pra referir o contrario do sentidiño.
A web oficial.
A pegada tecnolóxica na campaña de Barack Obama, que seica vai continuar con bo xeito e ferramentas prácticas na rede agora que salta ao goberno, non é sempre ben entendida. Para algunhas prestixiosas aínda que vellas tartarugas da política, accesibilidade, cercanía, participación e conceptos similares aos que as novas tecnoloxías lles abre a porta seica son, paradoxalmente, un problema.
Non teñen desperdicio algunhas das reflexións que ofrecen:
“está ben iso de usar chats, blogs e videoconferencias, pero a Casa Branca debería asegurarse de non pasarse e facer o presidente demasiado accesible”
“existe o risco de degradar a mensaxe presidencial”
Meus pobres.
Da entrada no escenario mediático de Barack Obama, conmóveme a promesa de “escoitar máis a todos”. Tamén me desacouga o recoñecemento de que o novo equipo obámico comparte “o pragmatismo sobre o uso do poder” que di ter o presidente electo. Agardemos que nun e noutro caso, orellas e pragmatismo sexan para ben.
Unha gráfica tirada de terras estadounidenses que se pode aplicar noutras xeografías.
A precariedade que nos invade tiña en datas recentes un episodio de combate laboral pola parte da Coruña, coa loita dos traballadores polo parcheo do convenio provincial. Un combate desigual gañado de antemán polas grandes cadeas comerciais que resignan o común dos empregados a sufrir de abusos variados en horarios e salarios.
Claro que, segundo quen analice a cuestión, todo pode reducirse a que un señorito non atopa as tendas abertas un venres pola tarde cando quere ir de compras en Compostela con súa muller por Área Central.
Dicía un tal Roberto Blanco Torres hai noventa anos que “o señorito é a concreción do simplismo, da vulgaridá ribereteira, do engolamento e os xeitos da simulación, da iñorancia, cando [...] vexeta á marxe de todas as correntes ideolóxicas”.
Xornalistas en precario despedidos por insinuar que hai magnates de tapadillo que fan e desfán por riba do ben e do mal. Policías entrando a garapaldos de madrugada na casa de ex directores de xornais. Golpes á liberdade de prensa por todos os lados, aquí, en París ou en Ciudad Real.
